paradoksalnie

GRANICZNIE

Zauważyłam, że przebieg procesów decyzyjnych w mojej głowie odbywa się, mówiąc najogólniej, dość specyficznie. I inaczej, niż jeszcze kilka tygodni temu. Pewnie się to z czasem zmieni i wróci do normy, ale warto chyba zjawisko to odnotować.

Pomiędzy możliwością podjęcia skrajnych na pozór decyzji nie wyczuwam właściwie żadnej różnicy, nie widzę linii podziału, granicy. Poczynając od czynności prozaicznych, kończąc na poważnych życiowych wyborach. Trwać w smutku czy cieszyć się, przekazać myśli czy zamknąć się w sobie, wstać z łóżka czy leżeć bezczynnie, zjeść śniadanie czy cały dzień nie jeść nic, pisać bloga czy skasować to wszystko, odsłonić zasłony czy siedzieć w dzień po ciemku, rozmawiać ze sobą czy nie rozmawiać, żyć jakoś, żyć nijak, nie żyć wcale. Wszystko zlewa się w jeden kłębek o nieokreślonej formie, strukturze; staje się nienamacalne.

Przytłacza też świadomość, że pewnie za czas jakiś wstanę, ubiorę się, zjem, posprzątam, będę się cieszyła i uśmiechała, będę snuła plany, poznawała, wyciągała wnioski, może nawet postroję miny do lustra. 

Instynkt życia, obrona mózgu przed destrukcją. Automatyzm - nic więcej. Dlatego przytłacza.

Ale może tak być musi, może inaczej się nie da, przynajmniej na razie? A może już w ogóle inaczej się nie da? Póki co, nie mam najmniejszego pojęcia.